สืบเนื่องจาก http://temp.exteen.com/20090814/summons-ff จาก blog ของ Temp
ด้วยความเสี้ยนเล็กน้อย จึงได้ฟิกสั้น one shot นี้มา อาจจะแต่งเร็วๆ ไม่ค่อยได้เกลาไปบ้าง ถ้าอ่านไม่ลื่นเท่าไหร่ต้องขออภัยด้วยนะครับ
..................................................
มอเตอร์ไบค์นับสิบส่งเสียงกระหึ่มแล่นไปบนไฮเวย์ ท่ามกลางแสงไฟบนเสาสองข้างทางที่เรียงรายกันทอดตรงไปสู่ความมืดมิดยามราตรี
แก๊งค์ซิ่งป่วนเมืองร้องตะโกนอย่างสะใจ เมื่อพบว่าเป้าหมายล่าสุดที่เป็นรถส่งพิซซ่าสีเหลืองคันเล็กๆ ยอมชลอความเร็วก่อนจะจอดลงข้างทางเพื่อให้พวกมันที่ขับรถเข้าไปโอบล้อมหมายจะขู่ขวัญ ได้ขับเลยผ่านไปเสียให้พ้นๆ
"เจ้าพวกบ้าเอ้ย! คิดว่าเป็นเจ้าของถนนรึไงฟะ!" ร่างบนมอเตอร์ไซค์สีเหลืองสบถพลางถอดหมวกกันน็อคออก เผยให้เห็นใบหน้าของหนุ่มน้อยผมสีทอง แววตาสดใสเป็นประกายยังคงจ้องมองไปตามทางที่เหล่านักซิ่งมุ่งไป
"คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะ เสียเวลาชะมัด" หนุ่มผมทองถอนใจ ก่อนจะลูบผมชี้ฟูฟ่องของตนเตรียมจะใส่หมวกกลับคืน แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจ เมื่อพบว่ามีสายลมกรรโชกพัดวูบผ่านไปในชั่วพริบตาจนตัวแทบจะเซผงะ
"...ร...เร็วชะมัด..." เด็กหนุ่มมองตามไฟท้ายมอเตอร์ไบค์สีดำที่เพิ่งวิ่งผ่านตนไปเมื่อครู่อย่างไม่เชื่อสายตา เขาแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่แล่นผ่านไป ราวกับว่าสิ่งนั้นเป็นเพียงกระแสลมแรงที่ไร้ตัวตน แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น... เด็กหนุ่มกลับรู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาด...
เด็กหนุ่มเหลือบมองใบสั่งพิซซ่า จากนั้นจึงมองนาฬิกาของตน ...ยังเหลือเวลาอีกเกือบยี่สิบนาที... เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเอง เขาไม่แน่ใจว่าตนเองคิดอะไรอยู่ ทั้งๆที่รู้ว่ารถของตนไม่มีทางตามเหล่าแก๊งค์ซิ่งหรือสายลมสีดำคันนั้นได้ทัน... ทั้งๆที่รู้มันไม่ปลอดภัยเลยซักนิดที่จะตามคนพวกนั้นไป...
...แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจ...
..................................................
แก๊งค์ซิ่งเพิ่งจะจัดการเป้าหมายล่าสุดที่เป็นรถยนต์ครอบครัวขนาดเล็กได้สำเร็จ ภาพคู่สามีภรรยาที่หยุดรถลงข้างทางด้วยสีหน้าหวาดผวายิ่งทำให้พวกมันคึกคะนองหนัก ชายฉกรรจ์ที่ขับนำเป็นจ่าฝูงยกขวดเหล้าในมือขึ้นดื่มเป็นอึกสุดท้าย ก่อนจะเขวี้ยงขวดข้ามหัวไปด้านหลังอย่างไม่เกรงจะถูกพวกเดียวกันเอง
ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้น เสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากท้ายขบวน เมื่อมอเตอร์ไบค์สีดำลึกลับคันหนึ่ง แล่นแทรกฝ่าฝูงรถมาจากด้านหลัง ตรงเข้าประชิดรถของผู้นำขบวนได้อย่างน่าอัศจรรย์
หัวหน้าแก๊งค์ซิ่งเหลือบมองชายในชุดขับขี่เข้ารูปสีดำที่ปิดบังโฉมหน้าด้วยเฮลเม็ทสีเดียวกันอย่างนึกทึ่ง แต่ไม่ทันจะได้กล่าวอะไรออกไป ก็ต้องตกตะลึงยิ่งกว่า เมื่ออีกฝ่ายยื่นเอาขวดเปล่าที่เพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อครู่ส่งมาให้
คนถูกลูบคมรู้สึกเดือดดาล ยกแขนหมายจะปัดมืออีกฝ่ายให้เสียหลัก แต่คนแปลกหน้าชุดดำกลับยกแขนหลบคล้ายคาดการณ์ได้ล่วงหน้า ก่อนจะโยนขวดเปล่านั้นให้ตกลงบนตักของผู้นำขบวนพอดิบพอดี
"แน่นักเรอะ! ไอ้ลูกหมา!" หัวหน้าแกงค์ซิ่งคำราม แต่ชายชุดดำไม่อยู่รอฟัง กลับเร่งความเร็วทะยานไปข้างหน้า หลีกพ้นลูกแก๊งค์ที่ตามขึ้นมาขนาบได้ราวกับมีตาหลัง ก่อนจะยกมือซ้ายกางออก กำหมัดยกหัวแม่โป้งคว่ำให้อีกฝ่ายเป็นการท้าทาย
"ได้เสียสิวะ!" หัวหน้าแก๊งค์สบถแล้วก็เร่งความเร็วขึ้นตามประกบผู้ท้าทาย แต่ไม่ทันจะได้ขึ้นขนาบ อีกฝ่ายก็เร่งความเร็วหนีขึ้นไปเรื่อยๆหลายต่อหลายครั้งราวกับกำลังหยอกเย้ากระเซ้าแหย่ ผู้นำฝูงรถกัดฟันด้วยความแค้น ก่อนจะถูกครอบงำด้วยความกระหายชัยชนะ จนต้องเร่งความเร็วขึ้นสูงสุดอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
"เป็นไงล่ะโว้ย-" เสียงตะโกนอย่างยินดีดังก้องแต่กลับหายลงคอไปในฉับพลัน เมื่อพบว่าชายชุดดำกลับเร่งความเร็วได้เหนือล้ำกว่าจนแซงตนเองหายลับไปในความมืดได้ในพริบตา หัวหน้าแก๊งค์ร่างใหญ่ได้แต่มองตามในทิศทางที่คู่แข่งหายลับไปอย่างตกตะลึงจนเผลอลดความเร็วลง ปล่อยให้ลูกแก๊งค์นับสิบคนขี่ตามมาทันได้ในที่สุด
"มันหายไปไหนแล้วลูกพี่!" นักซิ่งคนหนึ่งตะโกนถาม แต่กลับไม่ได้รับคำตอบจากผู้นำที่ยังตกตะลึงไม่หาย
"นั่น! มันอยู่นั่น" ลูกทีมอีกคนร้องพลางชี้ไปเบื้องหน้า ใต้แสงจากดวงไฟที่อยู่ไกลลิบๆนั้นเอง ชายลึกลับพร้อมรถคู่ใจสีดำกำลังหันลำกลับ จอดหันหน้าขวางทิศทางของเหล่าแก๊งค์ซิ่งอย่างเต็มที่
"มันทำบ้าไรของมันวะ!" ใครบางคนตะโกนขึ้น
"วอนหาเรื่องตายซะแล้ว!"
"เล่นมันเลยดีกว่า!" ลูกแก๊งค์หลายคนตะโกนพร้อมกับชักท่อนเหล็กคู่ใจที่ใช้ได้ผลกับรถที่ไม่ยอมสยบให้กับพวกมันมานักต่อนัก
ชั่วพริบตานั้น เพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่จะถูกเข้าถึงตัว นักบิดชุดดำกลับบิดรถออกตัวพุ่งเข้าใส่เหล่าแกงค์ซิ่งด้วยความเร็วราวสูงสุดราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการเร่งแม้แต่น้อย แสงสีเงินพุ่งผ่านเหล่าวัยรุ่นกวนเมืองที่ไม่ทันแม้แต่จะกระพริบตา กว่าจะรู้ตัวอีกครั้ง เป้าหมายก็หายไปจากสายตาเสียแล้ว
"...ม...มันหายไปไหนวะ!..."
"อยู่ข้างหลังแล้ว!" คนซ้อนท้ายคนหนึ่งชี้
"เป็นไปได้ไง...เฮ้ย!"
เสียงร้องดังลั่นเมื่อเหล่าสมาชิกแก๊งค์ซิ่งพบว่ารถของตนถูกผ่าแยกเป็นสองส่วนและกำลังค่อยๆเลื่อนออกจากกัน ไม่นานหลังจากนั้นเสียงของแข็งกระแทกพื้นเกรื่องกร่างและเสียงระเบิดก็ดังระงมขึ้นบนไฮเวย์นั้นเอง
...ท่ามกลางแสงไฟของการระเบิด... ร่างในชุดดำหยุดรถจอดเลี้ยวกลับ เฮลเมตสีดำขลับถูกถอดออกเผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มหน้าตาคมสันผู้มีดวงตาเย็นเยียบ สายตาคบกริบจับจ้องไปยังมวลเพลิงที่ม้วนตัวสู่ท้องฟ้าอันเป็นฝีมือของตนเอง
"เจ้าเองก็ตื่นแล้วเรอะ คาร์บังเคิล" ชายหนุ่มคำราม สายตาที่เหนือล้ำกว่าคนทั่วไปจ้องไปบนท้องฟ้า ที่ซึ่งเด็กหนุ่มผมสีเขียวเรืองในชุดนอนลายทางกำลังยืนลอยอยู่... ดวงตาสีแดงไร้แววจ้องลงไปยังบริเวณที่เกิดการระเบิดเบื้องล่าง เหม่อมองร่างไร้สติของบรรดาแก๊งค์ซิ่งกวนเมือง ที่ต่างก็ถูกเกราะแสงสีเขียวทรงกลมห่อหุ้มเอาไว้ไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ เด็กชายพึมพำอะไรบางอย่างกับตนเอง อ้อมแขนกอดตุ๊กตาสัตว์หูยาวในอกแน่นขึ้นอีก ก่อนที่เกราะแสงที่คุ้มครองเหล่าแก๊งค์ซิ่งจะสลายตัวลง ส่งร่างทั้งหมดให้ลงกองกับพื้นอย่างไร้รอยขีดข่วน
"หึ..." ชายหนุ่มชุดดำสะบัดหน้า ละสายตาจากร่างเล็กบนท้องฟ้า ก่อนจะยกเฮลเม็ตของตนสวมใส่ดังเดิม จังหวะนั้นเอง แสงไฟจากรถมอเตอร์ไซค์สีเหลืองก็สว่างวาบมาจากเบื้องหน้า
เด็กส่งพิซซ่าก้าวออกจากรถ เปิดหน้ากากหมวกออกพิจารณาชายชุดดำลึกลับด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด นั่นเองที่เขาสังเกตเห็นว่า มอเตอร์ไบค์สีดำรูปร่างสวยสง่าอย่างไม่เคยเห็นของชายผู้นั้น มีสัญลักษณ์ตราว่า "SLEPNIR" ประทับอยู่
ชายชุดดำจ้องตอบกลับมายังเด็กหนุ่มเพียงชั่วครู่ ก่อนจะสตาร์ทเครื่องออกตัวช้าๆ แล่นผ่านเด็กหนุ่มไปอย่างแทบจะไร้ตัวตน ทิ้งเพียงถ้อยคำราวกับเสียงกระซิบไว้ในหัวของเด็กหนุ่ม
"เจ้าเองก็ด้วยสินะ โชโคโบ"
เด็กหนุ่มตาเบิกโพลง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนแต่ก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมาอย่างประหลาด หลังจากตั้งสติได้อีกครั้ง จึงรีบหันกลับไปด้านหลัง
แต่ก็ไม่พบเห็นสิ่งใดอีกแล้ว...เว้นเสียแต่ความมืดของยามราตรี...
..................................................
จบในตอนครับ ถ้ามีดีไซน์ตัวใหม่มาอีกชุด อาจจะได้มีตอนสั้นๆอีกนะ
